۱۰ آهنگ برتر پینک فلوید

پینک فلوید

پینک فلوید، گروه پر طرفداری که بسیاری از تاثیرگذار ترین و زیباترین ملودی های تاریخ را خلق کردند. درباره ی پینک فلوید بسیار گفته و نوشته شده و انتخاب ۱۰ آهنگ برتر این ابرگروه توسط بنده ی حقیر جسارتی نابخشودنی است. ممکن نیست آهنگ های پینک فلوید در پلی لیست دوستداران موسیقی یافت نشود. از معترضانه ترین و صریح ترین آهنگ ها مانند Hey you و The Post War Dream(که تاثیرات حضور واترز در گروه بود) تا پر احساس ترین و عاشقانه ترین ترک ها در کارنامه ی پینک فلوید پیدا می شود. اطلاعات بیشتر را می توانید در ویکی پدیا و یقیه ی سایت های موسیقی بیابید. اما برای من پینک فلوید بسیار بیشتر از یک گروه موسیقی است و انتخاب ده آهنگ برتر آن، کاری بس دشوار. در ادامه طبق روال سایت ۱۰ آهنگ برتر پینک فلوید را طبق نظر شخصی ام  معرفی می کنم.

۱۰-  Echoes

بیست و سه دقیقه جادوی موسیقی و شاهکار جاودانه ی ریچارد رایت. شاید برای شما این زمان برای یک ترک بسیار طولانی به نظر برسد اما باور کنید از تک تک لحظات آن لذت خواهید برد. وکال اندک آن (نسبت به مدت آهنگ) صدای ریچارد رایت فقید و با همخوانی دیوید گیلمور است.شاید تعداد آهنگ های پینک فلوید که رایت در آن ها خوانده است از تعداد انگشت های دو دست فراتر نرود، اما به واقع این کار را در حد کمال انجام داده است. Echoes از آن جمله آهنگ هاییس که بعد ها تقریبا در تمام سلکشن هایی که از پینک فلوید منتشر شد حضور داشت. اصوات دیوانه واری که به مثابه ی ناله های یک رنج کشیده می مانند، حاصل دستکاری اعضای گروه در گیتار ها و پیانو هایشان است! کاری که امروزه توسط افکت های کامپیوتری صورت می پذیرد. این آهنگ در آلبوم Meddle سال ۱۹۷۱ قرار دارد که جزو اولین آلبوم های بعد از جدایی سید برت از گروه بود.

۹- The Gunner’s Dream

آهنگی تیره و سنگین از آلبوم بسیار سیاه The Final Cut. دستپخت اعتراضی راجر واترز در اعتراض به جنگ و سیاست های آن دوران دولت مارگارت تاچر، برای خیلی ها تازگی داشت. جالب این جاست که واترز هنوز هم آن روحیه ی ضد جنگ را  هم  در آلبوم های مستقل موخر خود و هم در کار هایی که گاه و بیگاه منتشر می کند حفظ کرده است. از آن جمله می توان به آهنگ “غزه” ی او اشاره کرد. همچنین راجر واترز از معدود هنرمندان غربی است که در اسرائیل کنسرت اجرا نمی کند.

واترز در این آهنگ به زیبایی رویا های یک توپچی درون جنگ را تصویر می کند. رویای پس از جنگ، رویایی که همواره به سربازان نگون بخت القا می شود که طرف مقابل “بد” است. جایی که آن ها انسان محسوب نمی شوند و تنها با کشتن تک تک آن ها آن رویای زیبای زندگی راحت و دلنشین تحقق می یابد. کشتن. توپچی به فریاد می آید: And hold on to the dream و فریادش به زیبایی با ساکسیفونی سوزناک یکنوا می شود…

درباره ی اشارات و انگیزه های راجر واترز برای سرودن و آهنگسازی دو آلبوم The Final Cut و The Wall بسیار می توان سخن راند. جدا از فوق العاده بودن این دو آلبوم، پافشاری واترز بر کشاندن سمت و سوی کار های گروه به موضوعات سیاسی و انتقادی و همچنین عوامل  دیگر، رابطه ی او با بقیه ی اعضا تیره شد و همین موضوع  اسباب جدایی او را فراهم کرد. این اختلاف به قدری زیاد شد که ریچارد رایت در آلبوم  فقط یک نوازنده بود و اصلا در آلبوم  حضور نداشت. بعد از جدایی واترز، پینک فلوید دو آلبوم دیگر  در سال های ۸۷ و ۹۴ منشر کرد که در آن دو، بیشتر دیوید گیلمور رهبری گروه را بر عهده داشت.(بدون احتساب The Endless River 2014)

۸- Fat Old Sun

آهنگی بسیار دلنشین و عاشقانه که توسط گیلمور نوشته و اجرا شد. این قطعه به زیبایی با گیتار آکوسیتک شروع شده و یه غروب تابستانی را با هر مفهوم دلنواز دیگری که تصور کنید با آن همراه  می کند. از آن جمله آهنگ هایی که من به آن ها Good Feeling می گویم! صدای گیلمور هم آنقدر آرام و متین است که شما را به آرامشی عمیق فرو می برد.

آهنگ در آلبوم Atom Heart Mother قرار داشت. این آلبوم  در خلال خروج سید برت از گروه نوشته شد و گروه در آن زمان رهبر و استراتژی مشخصی نداشت. همین سبب شد گروه راه های مختلفی را بیازماید و هر کدام از اعضا به طور مجزا آهنگ خود را خلق کنند و در آلبوم قرار دهند. برای مثال واترز If را نوشت و رایت هم Summer ’68 را ساخت. بنابراین تقریبا می توان شخصیت هر کدام از اعضای (در آن زمان!) جوان گروه را در این آهنگ  ها متبلور دید.

اگر بخواهیم طرفداران پینک فلوید را دسته بندی کنیم، دو دسته ی گیلموری و واترزی خواهیم داشت! شخصا با توجه به روحیاتم در عین لذت بردن از کلیه ی آثار پینک فلوید، بیشتر دوستدار گیلمور هستم تا واترز. هرگز بحث های کشدار با دوست  واترزی ام را فراموش نمی کنم! مسلما ریشه ی این علاقه را باید در درون انسان ها یافت. به طوری که واترز شخصیتی برونگرا و افسرده داشته اما گیلمور بیشتر از شخصیتی درونگرا و عاشق پیشه برخوردار بود.  هر کجا شخصیت واترز بر فضای گروه غالب است، آهنگ ها فضایی تاریک و معترض و موضوعاتی چون جنگ و سیاست دارند (مانند آلبوم های  The Final Cut و The Wall ) و هر کجا گیلمور رهبری گروه را بر عهده داشته فضای اغلب اشعار و آهنگ سازی حول موضوعاتی چون عشق تصویر سازی می کنند. برای اثبات این امر می توانید به آلبوم های مستقل واترز و گیلمور گوش کنید!

۷- Coming Back To Life

عاشقانه ی گیلمور برای همسرش پالی سمسون! چه چیزی بیشتر از این می خواهید!؟ آهنگ با گیتار الکترونیک ملایم گیلمور آغاز شده و با صدای ملایم تر او همراه می شود. کم کم آهنگ ریتم پیدا می کند و درامز به آن اضافه می شود. در انتهای آهنگ سولوی بسیار زیبای گیلمور کار را تمام می کند. پیشنهاد می کنم اجرای این آهنگ را در کنسرت Pulse ببینید که به زیبایی با همراهی کرال صورت می پذیرد.

پلی سمسون همسر گیلمور یک روزنامه نگار است. اما سرودن تعدادی از اشعار آلبوم The Division Bell دلیل علاقه ی ما به اوست!

۶-  Time

شروعی با صدای کر کننده ی زنگ ساعت هایی گذران، حقیقت زمان را در گوشمان فریاد می زنند. ریتم ساعت ها بیش از دو دقیقه با آهنگ همراه شده و پس از آن صدای خش دار گیلمور از همین لحظات به ظاهر بی ارزشی می گویند که به سادگی یک روز خسته کننده ی دیگر را ساختند. رایت از جوانی می گوید، تصور می کنید زندگی طولانی حالا حالا ها وقتی برای تلف کردن در اختیارتان قرار می دهد. اما در یک چشم بر هم زدن می بینید که ده سال را همین گونه پشت سر گذاشته اید. این ها عین حقیقت است و همه ی ما این احساسات را درک می کنیم. سولوی زیبای گیلمور که در انتها با کرال همراه می شود به راحتی افسوس گذر زمان را القا می کند. انتهای آهنگ از خورشیدی می گوید که هر روز، در همان وضعیت همیشگی خود، مشغولیت و روزمرگی هر روزهی انسانی را می بیند که یک روز به مرگ خود نزدیک شده و هنوز معنای زندگی را در نیافته است …

به راستی کدام آهنگ می تواند مانند Time آدمی را به فکر درباره ی زمان وا دارد ؟ این را مقایسه کنید با کار های غالب خوانندگان پاپ که هر قدر هم در آهنگ سازی و تنظیم پیشرفت کنند، هنوز هم همان درک کودکانه از عشق (که سال هاست به طرز اعصاب خرد کنی تکرار می شود) و اشعار کوتاه را داند که حتی نمی تواند برای لحظه ای انسان را به فکر فرو ببرد.

این آهنگ در آلبوم Dark Side Of The Moon قرار دارد که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. این آلبوم با هدف گرفتن بنیادی ترین مفاهیم بشر همچون پول و زمان و اختلاف طبقاتی معجون بی نظیری از بینش را در اختیار شنونده قرار می دهند. این تجربیات یکی از بی نقص ترین آلبوم های پینک فلوید را بنا کرده است. همین آلبوم بود که گروه را به شهرت جهانی رساند و سال ها جزو پرفروش ترین ها بود.پیشنهاد می کنم کل آلبوم را به خصوص آهنگ  Us And Them را گوش دهید.

۵- Hey You

پس از جنگ جهانی دوم، آلمان شکست خورده بین کشور های پیروز جنگ تقسیم شدو این تقسیم بندی شامل شهر مهم برلین نیز می شد. به طوری که هر بخش از کشور مستقلا اداره می شد و بعد از مدتی آلمان های شرقی و غربی تشکیل شدند که هر کدام به ترتیب وابسته به ابر قدرت های شوروی سابق و آمریکا بودند.    با گسترش جنگ سرد، در اولین ساعات روز سیزدهم آگوست ۱۹۶۱ شوروی با بستن تمام گذر گاه ها، شروع به ساخت دیواری با عنوان دیوار حافظ ضد فاشیست کرد و آلمان غربی نیز در امر ساختن دیوار کوتاهی نکرد. سر انجام دیواری به طول ۱۵۵ کیلومتر ساخته شد که با عنوان دیوار برلین شهرت یافت و تبدیل به مهم ترین نماد جنگ سرد شد. احداث این دیوار چنان شتابان انجام گرفت که بسیاری از خانواده‌ها که در مناطق مختلف شهر زندگی می‌کردند برای مدت ۲۸ سال از یکدیگر جدا شدند…

ندای نومیدانه ی گیلمور در ابتدای آهنگ کسی را از آن سوی دیوار فرا می خواند. کسی که او را احساس کند، کسی که نگذارد آن ها روشنی را بربایند. کسی که حتی از آن سوی دیوار لمسش کند و با قلبی امیدوار منتظر آمدنش باشد. بعد از سولوی سوزناک گیلمور که به زیبایی هر چه تمام تر انجام می شود، واترز حجت را تمام می کند و همه ی امید ها را بر باد می دهد. همه ی آن امیدواری ها فقط یک خیالبافی است و کرم ها که همان افکار القا شده ی ابر قدرت ها هستند، مغز انسان های آن سوی دیوار را خورده اند. بار دیگر خود واترز با فریادی که از درون بر می آید، درخواست کمک می کند… Together we stand, divided we fall …

حال تصور کنید واترز این آهنگ را در اوان جنگ سرد پای دیوار برلین اجرا کرده باشد! واقعا دل و جرئت می خواهد این کار! واترز در این آلبوم اوج افکار انتقادی خود را به رخ سیاست مداران می شد و از همه رنج دیدگان دنیا می خواهد که با هم متحد شده و دیوار هایی که برایشان بنا کرده اند را با خاک یکسان سازند. این دیوار بعد ها نماد اجرا های زنده ی واترز شد و در حین اجرای آهنگ Comfortably Numb آن را به صورت نمادین با مشت تخریب می کرد.

۴- Wearing The Inside Out

آهنگی کمتر شنیده شده از آلبوم The Division Bell. قطعه ای که در آن ریچارد رایت بعد از بیست سال برای پینک فلوید می خواند. صدایی خسته که طراوت سال های جوانی اش را ندارد گویی حال و احوال خودش را بازگو می کند. In a word…overrun . ساکسیفون بسیار ملایمی آهنگ را همراهی می کند و در انتها نیز یک سولوی مثل همیشه بی نظیر از گیلمور کار را به اتمام می رساند.

همه چیز در این آهنگ خسته است! و این خستگی خیلی دلچسب به نظر می رسد. درست در همین مواقع به شما آرامشی عمیق دست می دهد، درست بعد از خستگی ها. قرار بود در این جایگاه آهنگ اینسترومنتال Marooned از همین آلبوم را قرار دهم که بسیار زیبا و به اصطلاح سنگین! است. ولی به خودم که رجوع کردم شاهکار ریچارد برایم دلنشین تر به نظر آمد.

ریچارد رایت در سال ۲۰۰۸ بر اثر سرطان درگذشت. شاید اگر او بود و در آلبوم The Endless River نقش می داشت، همه این آلبوم را به عنوان یک آلبوم رسمی از پینک فلوید به رسمیت می شناختند. هر چند گفته شد که در این آلبوم از ملودی هایی استفاده شد که ریچارد رایت خلق کرده بود.

۳-  Wish You Were Here

مردی چاق با مو ها و ابروانی تراشیده وارد استودیوی ابی رود می شود. اعضای گروه او را نمی شناسند، درست همان موقعی که مشغول کامل کردن آلبومی درباره ی او هستند.همان سید برت خوش قیافه ی قدیم، بعد از چند سال اعضای گروه را می بیند. واترز به گریه می افتد…

جهت گیری فکری و سبک نوازندگی پینک فلوید وامدار خلاقیت اوست. سید برت مغز متفکر و یکی از موسسان گروه در اوایل دهه ی هفتاد میلادی، به علت سؤ مصرف ماده ی مخدر LSD به طور کلی از لحاظ روانی دچار مشکل شد. به طوری که اعضای برای کمک به او در اجرا، دیوید گیلمور را به گروه اضافه کردند. به تدریج حال روحی برت رو به وخامت گذاشت و او کاملا منزوی و گوشه گیر شد.پریشانی روانی او در آلبوم های انفرادی اش که با تهیه کنندگی و گیتار زنی دوستانش واترز و گیلمور در همان سال ها منتشر شد هویداست. سید برت در سال ۲۰۰۶ در انزوا درگذشت.

آهنگ با گیتار آکوستیک گیلمور آغاز شده و خوانندگی گیلمور آن را ادامه می دهد. نوازندگی و خوانندگی گیلمور در این آهنگ مثال زدنی است. پیشنهاد می کنم اجرا های لایو این آهنگ را حتما مشاهده کنید. آن اصواتی که در میانه یآهنگ شنیده می شوند نه کار دستگاه یا کامپیوتر خاصی (طوری که من تصور می کردم) بلکه توسط گیلمور دقیقا روی نتی که روی گیتار می نوازد تولید می شود! پیشنهاد من اجرای این آهنگ در لایو ۸ سال ۲۰۰۵ است برای اولین بار بعد از بیش از بیست سال اعضای گروه دور هم جمع شدند و اجرایی بیست دقیقه ای داشتند. البته بعد از آن هم هیچگاه چنین اتفاقی تکرار نشد

همه ی ما هر جا که هستیم شاید گاهی دلمان بخواهد کسانی کنارمان باشند. این آهنگ همواره به این گونه احساسات من تسکین می بخشد. آهنگ از افسوسی می گوید: مردم عادی توانایی درک مفاهیم عمیقی که تو می گفتی را نداشته اند. آیا می خواهی نقشی بزرگ در یک صحنه ی کوچک را با نقشی بی ارزش در صحنه ای بزرگ را معاوصه کنی ؟ ای کاش اینجا بودی …

۲- High Hopes

شاید بتوان آن را یک جمع بندی قلمداد کرد یا شاید به عنوان آخرین آهنگ آخرین آلبوم، داستان گروه را در طول سالیان سپری شده با تمام فراز و فرود هایش روایت می کند. در واقع این آهنگ پر است از نوستالژی و چیز هایی که بدست آمد و چیز هایی که از دست رفت. جایی که دوستان (اعضای گروه به خصوص سید برت، راجر واترز و خود گیلمور که با هم بزرگ شدند) گرد هم بودند و چمن ها سبز تر بود و اکنون از آن زمان ها جز افسوس چیزی باقی نماندست …

آهنگ با کوبیدن ناقوسی که خبر از جدایی می دهد آغاز می شود. در کنار لیریک فوق العاده ی این آهنگ، نوازندگی و خوانندگی فوق العاده ی گیلمور آن را به یکی از به یاد ماندنی ترین کار های پینک فلوید تبدیل کرده است. در میانه ی قطعه، صدای گیتار او اوج گرفته و حالتی حماسی به آهنگ می دهد که نشان از دوران پر غروریست که در گذشته ها رغم خورده است. در انتهای آهنگ گیلمور یک سولوی فوق العاده را توسط لپ استیل گیتار اجرا می کند که از گوش دادن به آن سیر نخواهید شد. اکیدا توصیه می کنم اجرا های زنده ی این آهنگ را تماشا کنید و از مهارت او در نواختن این آلت کم استفاده لذت ببرید. و در انتها همان ناقوس و همان پیام جدایی که نام آلبوم را هم The Division Bell نموده است.

۱- Comfortably Numb

واقعا نمی دانم درباره ی این آهنگ چه بگویم. وصف ناشدنی. هم از جنبه ی محتوا و هم از منظر موسیقیایی بی نظیر. داستانی که در این آهنگ روایت می شود در واقع بخشی از فیلم The Wall است. در یک شروع دلهره آور، واترز مانند همه ی دکتر ها سوال های روتین مانند نشان دادن جایی که درد می کند را می پرسد. اما غافل از این که رنجش شخصیت داستان  جسمی نیست. حتی قابل بیان هم نیست. صدای گیلمور ندا می دهد که این یک کرختی لذت بخش است. نحوه ی خواندن گیلمور هم این بی حالی را تصدیق می کند و بعد سولوی زیبای او در میانه ی آهنگ. واترز در جای پزشکی استکه متوجه منظورش نشده به او مسکن تزریق می کند تا به خیال خودش را تسکینش دهد. به خیال خودش او را آماده ی رفتن کرده است. اما دوباره همان حرف های پریشان تکرار می شود و فریاد بر می آورد که درد من چیزی عمیق تر از این حرف هاست و ریشه در کل زندگی ام دارد. من به طور لذت بخشی کرخت شده ام…

انتهای آهنگ شاید نقطه ی اوج تمام کار های پینک فلوید باشد. سولوی تاریخی گیلمور در این بخش اعماق انسان ها را در می نوردد و با زبان گیتارش این هذیان و پریشانی ها را فریاد می زند. این سولو در اجرا های زنده ی پینک فلوید و بعد ها در اجرا های شخصی خود گیلمور با بداهه نوازی هایی که به آن اضافه می شود، گسترش یافته و گاهی زمان آهنگ را به ده دقیقه می رساند. کافی است یکی از این اجرا ها را ببینید تا ایمان بیاورید که شاید گیلمور سریع ترین گیتاریست تاریخ نباشد اما بهترین آن هاست. در اجرای Live 8 سال ۲۰۰۵ با حضور همه ی اعضا این آهنگ به زیبایی هر چه تمام تر اجرا می شود. اغلب اجرا های دیگر اما تحت تاثیر جدایی واترز از گروه، با خواننده های مهمان انجام شده است. در بسیاری از نظر سنجی ها این آهنگ و این سولو به عنوان بهترین ها انتخاب شده اند.

The child is grown

The dream is gone

but I have become comfortably numb

 

 

نوشتن این مطلب برایم سرشار از لذت بود، به دلیل مشغله های کاری مدتی بود از پینک فلوید دور مانده بودم. تازه بعد از تمام کردن انتخاب های ۱۰ گانه دردسرم شروع شد. وقتی آهنگ را پلی می کردم اصلا قادر به نوشتن نبودم! باید دو سه بار خالص گوشش می دادم تا حظ کامل را از تک تک لحظات آن ببرم و بعد از آن شروع به نوشتن درباره ی خود آهنگ کنم. در انتها شما را به شنیدن این سلکشن دعوت می کنم.

این ده آهنگ را با بهترین کیفیت فرمت mp3 که ۳۲۰ است در پیکوفایل آپلود کرده ام. کاور ها اصلی بوده و اطلاعات آلبوم و آرتیست درست هستند. برای دانلود ده آهنگ برتر پینک فلوید از لینک زیر استفاده نمایید. دقت کنید که به علت با کیفیت بودن ترک ها، حجم فایل فشرده ۱۸۴ مگابایت است. امیدواریم لذت ببرید.

لینک دانلود ۱۰ آهنگ برتر پینک فلوید به انتخاب تن لیست

درباره نویسنده

محمد رمضانی

وبلاگ خوانی و مهندسی برق

نظرات خوانندگان (11)

  1. عالی بود محمدجان. منتظر پستهای بعدی شما هستیم.

  2. باسلام خدمت شمابزرگوارآقای رمضانی.ابتداممنونم ازجنابعالی به خاطراینکه واقفم به اینکه با همه مشغله ی که دراین روزگار کماکان گریبان همه رامیفشارد. شمادوست ارجمند وقت وعمرگرانقدرخودرا صرف نگارش مطالبی ارزشمند کردید. به واقع که باشماهم عقیده ام.ولی تابه حال به این اندازه ملموس وبادیدی بازورمانتیک به این یگانه شاهکار موسیقی توجه نکرده بودم.بسیارتشکرمیکنم ازشماوآرزوی تندرستی وزندگی مملوازشادی برای شما و خانواده محترمتان خواهانم……….فربدمتولد۱۳۵۶

    • درود بر شما دوست گرانقدر
      بسیار مفتخرم که نگارش این حقیر توانسته است توجه شما را به خود جلب کند حقا که گروه pink floyd زیباترین و به یاد ماندنی ترین قطعات موسیقی را خلق نموده اند .

  3. لیست خوبی بود؛ ولی میشد ترک هایی مثل sorrow هم لحاظ کرد… با این حال، مرسی خوب بود

    • کاملا درست می فرمایید. Sorrow و بسیاری آهنگ های زیبای دیگر لایق این لیست هستند. این آهنگ معروف ترین ترک اولین آلبوم بعد از جدایی واترز است که بر خلاف اکثر آهنگ های بند ابتدا شعر آن توسط گیلمور سروده شد و سپس آهنگ روی آن قرار گرفت.
      Sorrow از به یادماندنی ترین کار های پینک فلوید است.

  4. قلبت را بگشا، به خانه خواهم آمد

  5. عالی بود…حرف نداشت سلکشنت…مخصوصا آهنگ hey you
    ولی یه آهنگشو جا انداختی…آهنگ Another brick in the wall
    ولی حرف نداشت(;

دیدگاه بگذارید

آدرس ایمیل شما محفوظ می ماند


*